برای آمرزش روح خودمان!

دخترکی در برنامه موسوم به پلاک 1 شبکه 1، به مناسبت ایام پیروزی انقلاب اسلامی اظهارنظر  می فرمود.

قسمتی از افاضات ایشان به تعبیر اینجانب مربوط می شد به کتمان هرگونه دستاوردی ار رژیم گذشته... رژیمی که به گفته وی جز عصیان و خرابی برای آدمهای زمانش رهیافت دیگری نداشته و شاه خائنی که بسیار ثروت مملکت خویش را چپاول و کارنامه سیاهش بدون هیچ بهره و نقطه ای سپید به دست تاریخ سپرده شده است...

با ادای جملاتی که تاریخی را به سخره و آدمهای زیادی را نادیده و کوششهای توده ای را در دل حکومت کشور بزرگی چون ایران نادیده می انگارد. و تریبونی که براحتی در شبکه های ملی مان دست به دست می شود، این بار بدون ممیزی، بدون فیلتر، بدون سانسور ...

چه راحت صندلی قضا گذارده و محکمه قضاوت در هر "پیاده راهی" برگزار و در این خلال چه بسیار حکمهای عوامانه ای صادر...

"سیاه نمایی صرف" شیوه رفتاری که نه تنها محدود به دوره خاصی از زندگیمان نمی شود، بلکه همه نسلها را به گونه ای "مبتلا به" خویش خواهدنمود... یک پدیده اجتماعی نامیمون و یک ناهنجاری رفتاری فراگیر...

... و اینگونه چه بسا که این سونامی قدرناشناسی و عادت به قضاوتهای بیجا و ناجوانمردانه، به گذشته های دور بسنده نخواهدکرد و دامان دولتمردان این زمانی را نیز لکه دار به حضور وی خواهدنمود...

تیغه دو دمی که دسته خود را نیز بزودی خواهدبرید ... به گونه ای که هر از چندگاه در صدق و صحت کامل خدمات سیستم حاکمه حکومت فعلی نیز پس از هرمقطع سیاسی و پس از هردولت جدید شک، خدماتش کتمان، پس از دولتی دولت قبلی منفور، زحماتش نادیده و تلاشش بی دستاورد، آدمهایش فاسد، روش و مرامش منحرف، عملکردش مردود تلقی خواهدشد...

به گونه ای که تصور حضور دولتمردان قبلی در صحنه های سیاسی بعدی، در اثر تخریب بی حد و حصر آنان در اذهان عمومی اصولاً غیرممکن جلوه می نماید.

در این چرخه مکرر و تصویر خیانت دائمی و مستمر، دیگر چه انتظار به اصلاح قضاوتهای ناروای تاریخهای دور... نسلهای قبل و زمانهای بعید... که ملاک حال فعلی افراد منوط شده است به حال فعلی خویش تا عدالت عقلانی افکار عمومیشان...

ای کاش کمی بهره گیرد انصاف به بهره هوشی مان، تا خوب در کنار بد و بد در کنار خوب، هر دو دیده شود، هردو گفته شود...و آمرزشی نثار آدمی نماییم که گامی و قدمی در راهی کوشیده و جهد و طریقی پیموده تا آیندگان نیز به یمن این فرهنگ، به شکرانه این نعمت، طلب مغفرت نمایند برای ما آدمهایی که قبل از ایشان زیسته و پیش از آنان زندگی نموده ایم... مایی که گامهایمان -به مانند گذشتگانمان- به یقین خالی از لغزش و میل به بیراهه نبوده است...

آری... اینگونه است که مصلحت ایجاب می کند تا برای آرامش و شادی روح خودمان نیز که شده، زبان دشنام به متانت ببندیم تا از گزند یاوه های آیندگانمان در قبال خود در امان مانیم...

 

/ 4 نظر / 27 بازدید

خوبان پارسی گو بخشندگان عمرند ساقی بده بشارت رندان پارسارا موید باشید.

عباس

هر آنچه گفتنی بود شما گفتی برادرم.فقط میگویم ای دریغ ای دریغ ای دریغ.فرهنگ عمیق قضاوت سطحی.

عمه

سلام.من برنامه ای راکه گفتیدندیدم اماچون بنده نیمی ازعمرم رادر رژیم قبل ونیمه اش رافعلا بسرمیبرم.بنظرم جوانان زیر40 سال نمیتوانندتحلیل خوبی از گذشتگان داشته باشند.مخصوصا شمادرشهری زندگی میکنیدبنده همکاران زیادی درآن زمان داشتم وخاطرات تلخ بیشمار. [گل][گل][گل]گلها تقدیم به دو نهال زندگیت

انسان

سلام..ان شاءالله سال آینده سالی نیکو برای شما باشد[گل][گل]