به بهانه نام گذاری سالهای ایرانی

 

"سال امنیت ملی"

 از این که بگذریم که امسال سال چیست و سال قبل سالی چه بود و سال آینده سال چه خواهد بود، این را می خواهم بگویم که امیدوارم هیچ سالی پس از امسال را "سال امنیت ملی" نگذرانند...

امنیت شرط و رکن بقاء انسان است... از دریچه شیشه ای تلویزیونمان که به جهان می نگریم، یک نعمتی که خدا به ما تابحال ارزانی داشته می ستاییم .. امنیت ...

در آن بحرانهای مشهور چندسال قبل باورمان نمی شد که صبح چشم باز کنیم و مردم را به جان هم پریده ببینیم و همه آنجاهایی که سبکبال و بی خیال قدم می گذاریم یکباره در آشوب و آتش و ناامنی... آیا اینجا ایران است؟ یا این اخبار افغانستان ، عراق یا فلسطین؟... خیابانهای مملو از سنگ و چوب و آتش و سرکوب ... انگار همه "سلام العلیکها" ، "چاکرم بفرمایید تو" ها یکدفعه تبدیل به دشمنی شد و همه به یکباره غریبه...

آنروز فهمیدم که بله می شود... اینجا هم تافته جدا بافته ای از این دنیا نیست... اینجا هم می شود که روزی یک بمب منفجر شود و هرروز آمار کشته و مصدوم ها به گوش رسد... همچون عراق و افغانستان و مصر و سوریه و ... که دیگر انگار گوشمان به آمار مرگ و میرشان عادت کرده و به عمق دردشان توجهی نمی کنیم...

"امنیت" ... واژه ای که امیدوارم هیچوقت برای رسیدنش به آن آرزو نکنیم... "امنیت" واژه ای که بایستی آرزو کرد روی هیچ سالی نگذرانند...

/ 0 نظر / 7 بازدید