یکی من !... یکی تو؟!

برخی آدمها – مثل من - از پتوی یکنفره، دو نفره استفاده می کنند... خوبیه پتوی یک نفره برای دو نفر، صمیمیت اجباری آن است و بدی آن زمانی مشخص می شود که نیمه های شب سرنصف دیگر پتو در عالم خواب و بیداری، کشمکش ایجاد می شود... من بکش و او بکش! ... به یکباره همه صمیمیتهای اکتسابی، جایش را به تمایلات خودخواهانه ذاتی می دهد و به اعتقاد من هیچ ملاحظه و معیار و قانونی و استثنائی هم برنمی تابد...

اساسا شاید ترکیب کناییه " فلانی لحاف رو می خواد روی سرخودش بکشه" از همین جاها آب می خوره و این می تواند گواه ریشه تاریخی عمیق این تئوری در فرهنگ غنی پارس زبانان محترم باشد...

اصولا در جامعه ما شراکت، پدیده عجیب و غریبی است و قوانین و ریسکهای خواست خودش را دارد. از شراکت زناشوئی تا شراکت اقتصادی تا نهایتا شراکت در امور سیاسی! ... چه بسیار سرها که در اثر خیانت شرکاء بر باد رفته و چه بسیار آدمها که دستاورد شخصیشان را نیز در راه حرکتهای تیمی از دست داده اند...

آی دوستان عزیزم بدانید و آگاه باشید! که : چه بسا آدمهایی که فریب رفاقت سرشب را خورده اند و سرمای وسط شب را به تن خریده اند... پس مواظب باشید و در انتخاب شریک موردنظرتان دقت بفرمایید!  ... متشکرم

/ 3 نظر / 19 بازدید
نگار

سلام ممنون از لطفتون موفق باشید[گل]

خدایا شکرت

سلام. البته میشود در انتخاب پتوی مورد نظر هم دقت کرد![لبخند]

...!!

قضیه اینجاست که گاهی اوقات از همون اول فکر آخرش رو نمیکنیم و وقتی مشکل پیش اومد تازه مگردیم واسه پیدا کردن راهی برای درست کردنش که متوجه میشیم ای دل غافل چه چیزها که واسه شراکت با این آدم از دست ندادیم چه حرف ها که نشنیدیم و............